½ triatlon Leuven (zondag 20 mei)

Na een uitgestelde start werd de halve triatlon van Leuven de eerste echte wedstrijd van het seizoen. Normaal moest dit Veurne zijn, maar dit plan is niet kunnen doorgaan.

Na mijn kennismaking met de halve afstand vorig jaar in Damme had ik besloten om dit jaar wat meer lange afstandswedstrijden te doen. Leuven was de eerste. Helaas geen “echte” halve, want het fietsparcours is 10km ingekort.

De voorbereidingen waren vlot verlopen en na enkele kleine testwedstrijden wist ik dat ik de winter goed was doorgekomen. Nu is het tijd om het seizoen te starten.

Het grootste vraagteken voor Leuven was dat openwater zwemmen. Meestal kunnen we in Mei toch al eens buiten in open water gaan zwemmen, maar dit jaar waren de weergoden ons niet zo goed gezind. Ook de ploegentriatlon in Doornik had voor het eerst het zwemmen moeten verplaatsen naar het zwembad en ook in Veurne bleek het water nog enorm fris. Dus wat zou dat geven in Leuven.

Zondagochtend had ik afgesproken met mijn mama om samen naar Leuven te rijden. Mijn vriendin kon helaas niet mee aangezien zij naar de communie van haar neefje moest.

Onderweg naar Leuven viel er hier en daar wat regen uit de lucht en dit baarde me wat zorgen. Op een nat wegdek ben ik niet zo’n held op de fiets. Gelukkig waren de wegen in Leuven aan de droge kant en was het kwik ook al wat gestegen in vergelijking met de kust.

Na de verplichte aanmelding, inchecken van de fiets enz. Konden we ons naar de zwemstart begeven. Na het aantrekken van mijn wetsuit was het tijd om eens een duik te nemen in ‘de Plas’ te Rotselaar. De organisatie zei 16,7°C, maar dat moest ik toch eerst zelf eens voelen. Al bij al was de temperatuur van het water dragelijk, aangenaam zelfs. Na de verplichte briefing konden eindelijk de startbox in en was het wachten op het startsignaal.

BAM, daar weerklonk het startschot en het was direct alle hens aan dek. Ik had mij strategisch op de eerste rij geplaatst om niet te veel last te hebben van het gedrum. Ik kon al snel de juiste voeten vinden en aanpikken in de kopgroep. Helaas bleek dit van korte duur te zijn. Doorheen het zwemmen merkte ik dat het zwemmen niet ging zoals gepland, de oorzaak niet echt bekend. Ik bleef me concentreren en doorzwemmen en kon aanpikken aan een andere groep en wist toch nog bij de eerste 20 deelnemers in T1 aan te komen. Na een snelle wissel ging ik het de fiets op. Dankzij die snelle wissel kon ik al enkele plaatsen goed maken. Ook tijdens het fietsen kon ik telkens wat plaatsen opschuiven. Het nadeel was dat de atleten die ik voorbijstak mij bleven volgen en “in het wiel kropen”.  Na wat wisselen van positie binnen de groep en na enkele demarrages (vooral bergop dan), werd onze groep wat kleiner. We konden ook nog enkele atleten inhalen de achterstand op de kopgroep beperken.

MAAR toen gebeurde het. Tijdens een van de kleine heuveltjes kwam ik iets te dicht bij de atleet voor mij, nog voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, reed een referee naast mij en kreeg ik een blauwe kaart (5 minuten straftijd). Ik kon mijn ogen niet geloven en was met stomheid geslagen. Wat?, hoe?, euh ja en nu??, en al de andere atleten die voor mij reden dan?, komaan dit kan toch niet? Discussiëren is helaas niet mogelijk en ik moest mij er dus bij neerleggen. Op dat moment heb ik toch heel even mijn kopje laten hangen. Wat nu, met 5minuten extra tijd kan ik een mooie plaats wel vergeten, laat staan het podium. Ga ik voluit door, stop ik,…een kleine innerlijke strijd speelde zich af in mijn hoofd. Ik besliste om door te gaan en voluit te fietsen, maar deze keer hield ik mijn afstand. Ik speelde op safe en hield meer dan 10m afstand van iedere atleet die ik niet kon voorbijsteken. Een 2de kaart hoefde niet, want dan was het over en uit. Ik kon al snel weer aansluiting vinden met de achtervolgende groep. Toen de referee opnieuw langs kwam waren er  helaas 2 andere atleten die ook bestraft werden (Sander Heemeryck en Priem Wytinck), ik zag hen ook gebaren maken naar de referee en dacht ook bij mezelf  “als je hen ook een kaart geeft, dan geef je best heel de groep een kaart”. Het duurde dan niet zolang meer voor we de wisselzone zouden bereiken. Op dat moment waren de 3 koplopers al weg en wisten we in onze groep dat we zouden strijden voor de plaatsen 4 t.e.m. 10. Ik besloot om extra snel te wisselen en dan mijn straftijd uit te zitten, daarna zien we wel.

Eens in de strafbox kreeg ik bezoek van de 2 andere atleten. Ze hadden iets trager gewisseld en ik zou dan ook eerder dan hen de strafbox mogen verlaten. In de strafbox besloot ik om de 5minuten straftijd efficiënt te benutten, goed te rusten en een gelletje te consumeren.

Dan kwam het verlossende signaal, eindelijk mocht ik starten met lopen. Okee, meteen mijn tempo zoeken en blijven lopen. We zouden wel zien hoeveel ik  nog kon opschuiven of dichterbij komen. Al snel kwam Sander Heemeryck voorbij, dat was te verwachten zoals hij loopt. Eens vertrokken op de markt, gaat het heel licht bergop naar het park, daar een bocht naar rechts die omhoog gaat, dan wat door de straten van Leuven om dan ineens enorm naar beneden te gaan. Het eerste moment dacht ik nog “leuk, hier kan ik wat snelheid maken”, daarna dacht ik als snel “ai dat moeten we straks ook weer naar boven, dat zal pieken”.  Dan nog eens de grote baan onder en daar was de eerste drankpost. Tot hier liep het parcours ook heen en terug naast elkaar, op dit moment kon ik ook telkens zien als ik dichter kwam en hoeveel/hoe snel. Daarna was het een lusje rond het park aan het sportkot om dan weer uit te komen aan de drank post en dezelfde weg terug te lopen naar de markt. Het lopen ging vlot al kon ik niet teveel vertrouwen op mijn horloge, de gps ontvangst bleek niet zo goed te zijn tussen de bomen. Ik besloot dan vooral op gevoel en op hartslag te lopen. Na de eerste ronde had ik al 1 of 2 atleten kunnen inhalen en merkte ik dat ik wat dichter kwam op Mattias, die toen aan de leiding aan het lopen was. Helaas was het gat te groot om te dichten maar ik kwam toch dichterbij, positief blijven was de boodschap. Tijdens de 2de ronde kwamen er maar atleten op het parcours en was het moeilijk om het overzicht te behouden. Ik voelde in de laatste ronde ook de blaren op mijn voeten (misschien had ik toch beter kousen aangetrokken in de wisselzone), maar ik beet door. Op het einde van de 2de rond kwam er nog een atleet heel kort over mij, ik beslist toen en daar om toch nog te versnellen, ik kon deze atleet en nog een andere atleet voorbijsteken en het tempo houden. Tijdens de derde rond werd ik dan nog 1 maal ingehaald,  ik wist op dat moment niet of deze atleet in dezelfde rond zat als mij of een ronde achter zat en stond hier verder niet bij stil. Ik liep mijn tempo en was blij toen de eindmeet in zicht kwam. Over mijn positie had ik geen flauw benul maar toen ik over de meet kwam hoorde ik dat ik net buiten de top tien viel, een elfde plaats dus. De atleet die mij op het laatste had voorbijgestoken was ook bezig aan zijn laatste ronde en aan hem ben ik mijn top tien plaats kwijt gespeeld. Ik kon me wel nog wat optrekken aan het feit dat mijn ploeg genoot Mattias mooi stond te blinken op het podium na, blijkbaar, een zeer sterke wedstrijd.

Uiteindelijk ben ik zeer tevreden van mijn wedstrijd en van de progressie die ik deze winter gemaakt heb. Leuven was een ideale oefenwedstrijd op het oog op het Bk halve afstand in Geraardsbergen. We trekken onze lessen en sleutelen nog bij waar nodig.

Op naar de volgende wedstrijd, de kwarttriatlon van Bredene-Oostende

Een dikke merci aan alle supporters. Het doet altijd deugd om jullie te zien staan langs het parcours.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *