Zondag 2 juni, hoogmis voor de lokale triatleten. De kwarttriatlon in onze achtertuin die meestal gepaard gaat met mooi weer. Volgens mij een triatlon met de beste locatie zowel voor atleet als supporter. Het wedstrijd secretariaat bevindt zich op 500m van de start, T1, T2 en de finish. De supporters zien de atleten starten in het zwemmen, zien ze zwemmen en aankomen, ze kunnen de atleten van zeer dichtbij zien wisselen. Daarna passeren de atleten 6maal tijdens het fietsen, terug dezelfde wisselzone binnen en dan drie lokale ronden lopen. Alles speelt zich dus af op een zeer kleine oppervlakte. Dit maakt het als atleet minder stressvol en als toeschouwer kan je veel van de wedstrijd zien zonder dat je echt moet gaan plannen waar langs het parcours je het best staat.

Ik heb al aan iedere editie van de triatlon deelgenomen en ik ben al enkele malen zeer dicht bij die eerste plek gekomen. Ieder jaar ben ik er dan ook meer op gebrand om hier eens te kunnen winnen. Zowel voor mezelf alsook voor de vele supporters die hier komen opdagen.

Na een goede winter had ik mijn doel gezet op een 1ste plaats in Bredene, na vorig jaar 2de te worden zou ik dit jaar toch moeten kunnen winnen. Ik heb hard gewerkt aan het lopen, want daar verloor ik vorig seizoen nog het meeste tijd en plaatsen mee. Ik heb mijn goede vorm al kunnen tonen in enkele voorgaande wedstrijden en ik keek er dus enorm naar uit om tekeer te kunnen gaan in mijn “hometown”.

Maandag kregen we de wedstrijdbriefing in de mailbox, eerste conclusie: zelfde parcours als vorig jaar. Ideaal het is een mooi maar lastig fietsparcours, 3 ronden van 13km. Met de helft van het parcours door de polders, waar er altijd wel wind is. Het is een parcours voor de sterkere fietser en ik weet dat dit mij ligt. Helaas, dinsdag opnieuw een mail, wijziging van het fietsparcours. Wegens werken werd het parcours ingekort en werden er 6 ronden gereden van 6km. Geen polders meer in de nieuwe route en dus ging het fietsen iets minder lastig zijn waardoor ook de minder goede fietsers meer kansen zouden krijgen. Wegens de korte ronden zou het overzicht in het fietsen als snel verloren gaan en zou iedereen bij iedereen kunnen stayeren ongeacht het aantal gereden ronden (heren bij heren, dames bij dames en trio’s bij trio’s dat wel).  Okee, dan is het zo, niets aan te doen.

De weersvoorspellingen waren goed en de zondag zou de beste dag van de week worden, mooi weer en warm. Met het presteren in de hitte heb ik niet echt een probleem zolang er maar genoeg bevoorrading langs het loopparcours zou zijn.

Doorheen de week bouwde de spanning zich op ten huize Dieussaert, er was echter nog een klein obstakel die overwonnen moest worden alvorens deel te nemen aan de triatlon. Ik had met mijn schoonvader en schoonbroer afgesproken om het dak van ons huis te voorzien van een onderdakzeil. De enige periode waarin zij genoeg vrije dagen hadden en dat de kans op droog weer groot was, was het verlengd weekend van hemelvaart. Zo heb ik dus de donderdag, vrijdag en zaterdag 3 volle dagen doorgebracht met het weghalen van dakpannen, het leggen van een onderdakzeil en het terug leggen van diezelfde (gepoetste) dakpannen. Niet de ideale voorbereiding, maar ik ging dit niet aan mijn hart laten komen. Wat moet dat moet, en we sluiten het weekend dan wel af met een wedstrijd.

Na de drie lange dagen was het eindelijk zover. Zondag, raceday. Eerste taak, lekker lang uitslapen zodat ik fris en monter was. 2de taak een stevig ontbijt nuttigen. 3de taak fiets een laatste maal inspecteren en al het materiaal verzamelen voor de wedstrijd. Nog iets kleins eten, pullen vullen, recupshake maken en dan klaar om te vertrekken. Samen met Annelies rustig naar het wedstrijdsecretariaat fietsen, nummer afhalen, chip ontvangen en dan naar de wisselzone. Alles klaarzetten, nog een laatste maal controleren en dan met de wetsuit naar de start. Gelukkig had ik voldoende tijd voorzien om nog wat op te warmen en een praatje te slaan met andere atleten en mensen van de organisatie.

Na de laatste briefing konden we te water gaan en was het volle focus. Klaar gaan liggen op de eerste rij, wachten, nog 1 minuut, wachten, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, GO!!!

Daar gaan we, volle bak zwemmen om een goede plaats te bemachtigen, okee de armen voelen goed aan, nu nog de juist voeten vinden. Bij het ronden van de eerste boei merk ik een kleine achterstand op de eerste zwemmer, geen probleem we steken een tandje bij. Ik kan nog net aansluiten bij een klein groepje van enkele zwemmers en merk bij de volgende boei dat er 2 atleten een kleine voorsprong hebben. We zwemmen richting wisselzone en ik kan als 6de uit het water komen, okee niet slecht, maar ook niet super. Snel wisselen en starten met de achtervolging, zwaailichten aan en gaan.

Al snel weet ik enkele atleten in te halen en natuurlijk kruipen ze in mijn wiel, overnemen doen ze niet en ik blijf stampen. Ik weet dat er drie atleten van oilservice voorop zijn dus jagen op de oranje kleuren is de boodschap. In de 2de ronde zie ik in de verte al iets oranje, nog een tandje bijsteken en gaan. Ik kom er bij en zie dat het Niels is, we komen zo met een klein groepje atleten samen en proberen de boel wat te organiseren. Helaas wil er niemand meerijden, want het gaat te snel. Niels en ik besluiten dan maar om stevig door te rijden, in de hoop wat atleten af te schudden en dichter bij de eerste te komen.

Ronde 4 en weer komt er iets oranje in het vizier, deze keer blijkt het Sybren te zijn, ai das minder, als die mee gaat met onze groep zal het een zware strijd worden in het lopen. Laatste ronde en de achterstand is nog een kleine 20 seconden. We blijven rijden en ik kan mij goed positioneren en als eerste van onze groep wisselen. Ik vlieg door de wisselzone, loop mezelf bijna voorbij en start als derde aan het afsluitend looponderdeel.

Al snel krijg ik de 2 koplopers in het vizier. Ik kan als oprukken naar de 2de plaats maar het lopen voelt niet goed, ik kom precies niet in mijn ritme. Ik denk “het eerste deel is windtegen, even de tijd nemen om op adem te komen en dan wind achter wat gas te geven”. Als snel hoor ik Sybren dichterbij komen en hij gaat me voorbij, ik probeer nog in zijn voeten te kruipen, maar het tempo ligt te hoog. Niets forceren en afwachten, hopelijk gaat het straks beter en kan ik misschien weer wat tijd goed maken. Ik zie Sybren ook de 1ste voorbij steken en al snel haal ook ik die atleet in. Nu loop ik in 2de positie en verloopt de wedstrijd idem zoals vorig jaar. Daar is het laatste stukje windtegen, hopelijk vind ik wind mee wel mijn loopbenen. Maar helaas de loopbenen blijven zoek. Ik blijf geven wat ik heb, maar het gaat moeizaam. De eerste plek is waarschijnlijk al verloren toch zal ik blijven vechten voor de 2de plaats. De 2de rond gaat als iets beter, mijn broer houdt me wat gezelschap en is zelfs zo vriendelijk om af en toe wat water over mij te gooien, geen overbodige luxe op deze warme dag. 

De derde en laatste ronde zal beslissen of ik al dan niet de 2de plaats zal kunnen vasthouden. Tijdens het laatste stuk windtegen komt Niels nog goed opzetten en komt hij zelf naast mij lopen. Ik ben niet bereid om mijn 2de plaats zomaar af te geven, ik ken het parcours en weet dat het nog 2km wind mee is, ik beslis dan maar om nog een versnelling in te zetten in de hoop dat ik het kan volhouden. Ik verhoog het tempo en ik krijg een gaatje, Yes. Nu blijven lopen en het gaatje houden. Niet achterom kijken en blijven lopen is de boodschap. Mijn broer spreekt me nog wat moed in en houdt me op de hoogte over de voorsprong. “komaan Dennis, 20meter, blijven gaan, buzze geven, alles geven komaan. Pas op hij versnelt nog, nog een duwtje, ja goed zo. Okee nu is hij kapot, hij breekt komaan blijven lopen, de 2de plaats is van onze, gaan.”

Ik kom over de meet, 2de, yes of misschien ook niet, pfffff ik weet het nog niet. Na zo’n weekend is een 2de plaats niet slecht, ik heb gevochten voor deze 2de plaats dus daar kan ik best tevreden over zijn. Zat de eerste plaats erin, misschien, misschien niet. Wie weet, misschien zou het verschil iets kleiner geweest zijn of de wedstrijd iets spannender. Het is wat het is en ik ben tevreden met mijn 2de plaats. Op naar de volgende.

Merci aan alle supporters en vooral aan Annelies, voor de foto’s, aan Janis voor de motivatie en de verfrissende douches en aan Mariska en Davy om speciaal van Izegem af te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *