Raceday Zondag 16 juni 2019

Zondag 8u, daar gaat het wekker. Na een mindere nacht had ik toch het gevoel behoorlijk geslapen te hebben. Nog 3 uur tot de start, ideaal tijdstip om nog goed te ontbijten en dan alles in gereedheid te brengen. Ik speel op zeker en eet het ontbijt die ik altijd eet, havermout met rijstmelk, honing en een banaan. Veel krijg ik niet naar binnen, maar ik verplicht mezelf om mijn bord leeg te eten. Annelies is al even wakker en heeft al een wandeling gemaakt met Laika. We praten wat over koetjes en kalfjes om zo mijn gedachten wat af te leiden maar tevergeefs.

Ik trok met enige trots mijn trisuit van EFC-ITC aan en bevestigde met behulp van Annelies mijn plaktattoo nummers. Na nog een laatste maal mijn uitrusting te controleren was het tijd om richting T1 en de start te gaan.

Onderweg kwamen we teamgenoot Mattias tegen en samen gingen we alles gaan klaar zetten in T1.

Mijn fiets stond hier al van gisteren dus controleerde ik vlug nog eens alles (bandenspanning, versnellingen enz.). Ik had mij voorgenomen om deze wissel te beschouwen als de wissel van een kwarttriatlon. Ik bevestigde dus alles op mijn fiets (schoenen, helm, nummer) en stak enkel een paar kousen in mijn wisselzak (rode zak). In Leuven had ik gelopen zonder kousen en dit was mijn voeten niet ten goede gekomen. Vandaag zou ik lopen met kousen. Hiervoor zou ik met plezier wat tijd opofferen, misschien kan ik dit wel goedmaken tijdens het lopen.

Ik gaf mijn blauwe zak (T2) af en hing mijn rode zak bij het juiste nummer, 263. Nog even snel de wisselzone doorlopen om alles te visualiseren (waar hangt mijn zak, waar geef ik hem af en waar staat mijn fiets).

We gingen samen richting de start, er was nog een mogelijkheid tot inzwemmen en ik wilde hier graag gebruik van maken. 10u30 ik trek rustig mijn wetsuit aan en begeef me richting het water. Ik zwem wat tussen de boeien, eerst rustig en daarna wat versnellingen. Terwijl is er boven ons hoofd een heuse airshow bezig, man wat een ervaring. Ik hoor Hans, de speaker, zeggen dat alle atleten het water moeten verlaten en dat de opwarming erop zit. Ik ga uit het water, geef Annelies nog snel een zoen en neem plaats in mijn startbox.

Ik neem plaats op de eerste rij van de startbox voor de age groupers. Ik had besloten om in mijn age group te straten en niet bij de Pro’s. Mijn hoofddoel in Geraardsbergen was een kwalificatie voor “The championship” in Samorin af te dwingen. Enkel de eerste 6 atleten per reeks krijgen een ticket. Als ik zou deelnemen in mijn age group was de kans op een kwalificatie veel groter. Het enige nadeel van te starten in mijn age group was het feit dat we moesten starten met een rolling start. Dankzij deze starmethode is het minder druk tijdens het zwemmen en ook op het fietsparcours en dus minder kans op stayeren (al dan niet bewust). Het nadeel aan deze methode is dat het zeer moeilijk is om overzicht te behouden van je positie in je age group. Na mijn ervaring in Leuven had ik maar één strategie: gaan en blijven gaan. Ik was niet van plan om om te kijken naar andere atleten, maar mij vooral te focussen op mezelf en tot het uiterste te gaan, hoe sneller ik kon aankomen hoe groter de kans dat ik een kwalificatie kan afdwingen.

Enkele minuten voor 11u, de Pro’s worden naar de startlijn geroepen, Hans maakt er een heuse show van en dan is het zo ver 11u, het officiële startshot. Pang, de pro’s zijn weg, amai dat gaat snel, nu is het aan de dames op zich op te lijnen, ook hier maakt Hans er weer een heuse show van. 11u05, Pang, ook de dames zijn vertrokken, 11u10, pang, de age group dames vertrekken. 11u15 rolling start voor de age group heren. Er is enige verwarring aan de startlijn, maar dan krijgen we toch groen licht. Per 5 atleten mogen we richting het water lopen. Na enkele meters is het diep genoeg om te duiken en we starten met zwemmen. Ik leg het tempo direct hoog en ga mee met de eerste atleet. Ik kruip in de voeten en we zwemmen richting de 2de boei, deze moeten we ronden, maar aangezien we maar met 5 atleten zijn is er niets van probleem om kort rond deze boei te zwemmen. Na de versmalling komen we de laatste atleten van de vorige wave tegen. Nu begint het moeilijk te worden want we moeten navigeren richting de boeien, maar ook tussen andere atleten. Ik bots tegen een atleet, ai, even mijn ritme kwijt, vlug terug herpakken, dju nu ben ik ook de voeten van mijn voorganger kwijt.  Ik zie een andere atleet voorbij komen en spring in die voeten. Mooi tempo denk ik bij mezelf terwijl we de verste boei ronden.

Okee, het laatste deel komt eraan, nu nog even doorzwemmen en dan snel wisselen. Ik kom met een goed gevoel uit het water en haast me richting de wisselzone.

Ik neem mijn zak, trek mijn wetsuit uit, trek mijn sokken aan, stop mijn wetsuit in de zak en geef deze af. Vlug naar de fiets, nummer aan, helm aan en vertrekken.

Ik spring op mijn fiets, direct met mijn voeten in mijn schoenen, yes. Ik start mijn gps en begin te stampen. We verlaten de parking van de Gavers, ik sluit mijn schoenen, leg me neer en daar gaan we. Klaar voor 90km hard te rijden.

Ik concentreer met telkens op de atleet voor me, ik kom tot op 12m en steek dan voorbij. Grappig weetje, tijdens het voorbijsteken tel ik telkens in mezelf, je hebt namelijk maar 25seconden om voorbij te steken en ik wil op zeker spelen, geen strafkaart deze keer. Gelukkig had ik het parcours al eens komen verkennen. Ik zag het nog goed voor me en wist waar ik kon versnellen of waar ik moest in houden voor een bepaalde bocht. Na de aanloopstrook kwamen we op de grote baan en daar was het tijd om het tempo te verhogen. Ik zag telkens wat atleten voor me rijden en wist ze een voor een in te halen. Na een kleine 30km zag ik de koplopers van mijn wave rijden. Ik hield mijn tempo vast en kwam steeds dichter en dichter. Ik nam mezelf voor om ze in te halen en te versnellen eens er voorbij, in de hoop ze af te schudden voor we de eerste maal de muur over moesten. Tempo hoog houden en stampen, de muur kwam steeds dichter en dichter. Laatste bocht naar rechts en daar is hij dan: de voet van de muur. De strategie was simpel, wat gas terug nemen, laag schakelen, blijven zitten en blijven stampen. Het eerste deel gaat vlot, dat is dan ook het makkelijke deel, we passeren de markt, ik hoor Hans om roepen dat ik de eerste age grouper ben. Ik blijf stampen, het bergop rijden gaat behoorlijk vlot nog even doorbijten. Nog een scherpe draai naar rechts, hier wordt het al iets moeilijker (steiler en de kasseien liggen iets minder goed) en dan nog een draai naar rechts en daar begint het dan echt. Het moeilijkste stuk van de muur, steil en heel slechte kasseien. Het enige wat ik denk is dat ik moet blijven stampen, ik mag en zal niet stilvallen, ik ga niet van de fiets, ik rij tot boven, niet rechtstaan, stampen,…

Scherpe bocht naar links hier wordt het weer vlakker, tandje bijsteken en wat snelheid maken. Het volk moedigt me aan, ik krijg een boost en versnel nog een beetje. Bocht naar rechts, dit is laatste stuk richting de fameuze kapel. Komaan, stampen, stampen, waar staat Annelies hier ergens.

Dan zie ik haar plots, ze moedigt me aan, er verschijnt een lach op mijn gezicht, ik krijg even vleugels, nog een laatste duw en we zijn boven, yes. 1ste maal de muur overleefd. Terug hoog schakelen en weer snelheid maken in het stuk bergaf.

Tijd voor de 2de rond. Ik blijf jagen op atleten die ik voor mij zie fietsen en ik begin zelfs al enkele dames uit de Pro wave in te halen en naar het einde toe zelfs enkele heren uit de Pro wave, amai zot, die zijn 15 minuten eerder gestart. Naar het einde toe voel ik dat het parcours wat begint door te wegen. Het tempo zakt wat, komaan niet opgeven, we zijn er bijna, nog 1 maal de muur over en dan lopen. Dju nog eens die muur, wat gaat dat geven? Niet aan denken we rijden die desnoods op karakter over, want dan is het toch richting de wissel.

Daar komt hij: de muur voor de 2de en laatste maal. Vlotter dan verwacht fiets ik naar boven, niets forceren en blijven stampen, weer hoor ik Annelies en enkele andere bekende personen aanmoedigen (waarvoor dank). De kapel komt weer dichter, nog een laatste duwtje en we zijn boven.

Nu snel richting de wisselzone. Het laatste stuk is zo goed als bergaf af, snelheid maken, de beentjes wat losschudden, nog iets drinken en dan snel wisselen.

Ik kom in de wisselzone en spring van mijn fiets. Deze plaats ik in het rek, ik zet mijn gps af en loop richting de zakken. Ik neem mijn zak trek mijn loopschoenen aan, stop mijn helm in de zak en neem nog mijn petje. Ik loop de wisselzone uit, geef mijn zak af en start aan het afsluitend loopnummer. (blijkbaar zet ik hier ook de snelste wisseltijd neer 55sec). Ik zie Annelies kort na de wissel en ze moedigt me aan: “goed bezig liefje, je bent de eerste, blijven gaan”.

Hier put ik vertrouwen uit en ik probeer mijn tempo te zoeken. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want echt vlak is het parcours niet. Het lopen gaat goed maar ook niet super, ik kan een goed tempo lopen, maar niet het tempo dat ik zou moeten kunnen lopen. Na 5km word ik ingehaald door Sybren, deze startte ook in de age group wave. Aangezien hij zeer goed loopt, is het ook geen verrassing dat hij mij inhaalt. Er is nog niets verloren, want Sybren zit in een andere age group. Ik probeer mee te gaan maar het tempo ligt net iets te hoog. De eerste ronde zit er op en ik hoor Annelies roepen: “je bent eerste in je age group en hebt 5minuten voor”, ik roep terug “hoe weet je dat nu, je hebt niets van overzicht met die rolling start”. “Je trainer volgt via de app en zegt dat je 5minuten voor ligt”. Okee, dat zal wel kloppen, 5minuten en nog 14km te gaan, dat is redelijk geruststellend. Toch blijf ik goed doorlopen. Kwestie van  de achtervolger niet terug te laten komen. Na de 2de ronde zit ik blijkbaar 9minuten voor. Super, ik loop nog steeds uit. De laatste ronde laat ik het tempo een beetje zakken, ook hier haal ik nog atleten (dames en heren) uit de pro wave in. Na de derde rond kom ik aan op de markt in een tijd van 4u10minuten. Kapot maar voldaan loop ik over de meet. Man, wat een zware wedstrijd en een zwaar parcours.

Het gevoel zat goed en ik ben tevreden. Nu even genieten,  want het zit erop. Ik krijg mijn medaille en iets te drinken. Ik zoek Annelies en we praten wat.

Nu is het wachten op de officiële uitslag als iedereen binnen is. Ik drink en eet nog iets in de aankomstzone, praat nog wat met de andere atleten en begeef me dan naar de douches. Ik neem een welverdiende douche, haal mijn fiets en zakken op en ga samen met Annelies naar de bus. Fietsen mogen niet mee op de bus, dus ik ga met de fiets terug naar de Gavers terwijl Annelies de bus neemt. Ideaal om nog even los te fietsen. Aangekomen op de camping ruimen we rustig onze tent en matras op. Om dan terug te keren richting Geraardsbergen centrum om iets te eten en voor de prijsuitreiking.

Natuurlijk heb ik de uitslagen al bekeken voor we naar de prijsuitreiking gaan. Ik ben 19de overall, 13de overall in het BK, 1ste in mijn age group en 1ste in mijn age group op het BK. Doelstellingen meer dan gehaald en de kwalificatie voor Samorin is ook een feit.

Ik word 2 maal op het podium geroepen. 1maal om een dikke kassei  en een ticket voor Samorin in ontvangst te nemen en 1 maal om een gouden BK medaille in ontvangst te nemen.Na een geslaagde wedstrijd keren we moe maar voldoen terug richting het zeetje.

winnaar age group
Belgisch kampioen age group

Bedankt aan iedereen die aanwezig was in Geraardsbergen voor de support (Brecht, Dries, Annelies, Laika en alle ander mensen die ik over het hoofd zie), jullie aanmoedigingen waren een echt hulp.

Ook bedankt aan Annelies (Annelies Desiere Photography) en Brecht (FuseAction)voor de foto’s.

Een dikke merci aan mijn trainer Johan voor de vele schema’s en ondersteuning de afgelopen jaren, zonder jou was dit niet mogelijk.

Een dikke proficiat aan alle atleten van de Izegemse triatlonclub en aan alle atleten die hebben deelgenomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *